Θυμάμαι εκείνα τα χρόνια που ήμουνα μικρή πριν τρυπώσει ο φόβος μέσα μου να κάθομαι κάτω ξαπλωμένη στον κήπο το καλοκαίρι, να κοιτάζω τα αστέρια και να νοιώθω ότι κάποιος τα έχει φτιάξει μόνο για μένα. Mοίραζα τον ουρανό σαν να ήτανε οικόπεδο στα δύο και έλεγα στον αδερφό μου από δω μέχρι εκεί  είναι δικό σου και το άλλο κομμάτι είναι δικό μου. Θυμάμαι  πολλά γεγονότα από τα παιδικά μου χρόνια τόσα που πολλές φορές και τα μεγαλύτερα ξαδέρφια μου εκπλήσσονται, αλλά δεν θυμάμαι να σας πω με ακρίβεια πότε έχασα την αθωότητα μου.
Αθωότητα θεωρώ τα χρόνια εκείνα που δε ήξερα τι θα πει φόβος, όριο και περιορισμός σ αυτά που μπορώ να είμαι, να έχω και να κάνω. Προφανώς αυτό έγινε λίγο λίγο με τα χρόνια  και κάποια στιγμή στα 25 φοβόμουν  όχι μόνο την απόρριψη, τη μοναξιά, την αποτυχία αλλά και  την ίδια τη ζωή. Σιγά σιγά άρχισα να κλαίω κάθε μέρα και μετά όλη την ημέρα, να νοιώθω ένα κενό, η ζωή μου να χάνει το νόημα της και έπειτα ήρθαν και οι κρίσεις πανικού. Την αυλαία άνοιγε η ταχυκαρδία, μετά είχα εφίδρωση, τρεμούλα, θαυμπάδα, δύσπνοια, πανικός, μια κατάσταση που ήταν πέρα από τον έλεγχο μου. Όλα αυτά ξεκινούσαν σε ανύποπτο χρόνο,έτσι άρχισα να έχω έντονη ανασφάλεια με την υγεία μου και αυτό με  καθήλωσε στο σπίτι γιατί όταν έβγαινα έξω πάθαινα αγοραφοβία. Ενοιωθα ότι η δυστυχία μου δεν θα τελείωνε ποτέ.  Ξεκίνησα να κάνω εξετάσεις που πολλές από αυτές ήταν τόσο εξειδικευμένες που ούτε οι γιατροί καλά καλά δεν τις ήξεραν και μιά μέρα  ένας γιατρός με πέταξε έξω από ένα διαγνωστικό γιατί πήγα 4 φορές μέσα σ ένα μήνα για καρδιουπερηχογράφημα με έγχρωμο doppler και αφού πείστηκα ότι ήμουν σωματικά υγιής  ξεκίνησα ψυχανάλυση.  Μιά μέρα έπαθα  κρίση πανικού καθώς τελείωνε ο χρόνος μου με την ψυχαναλύτρια μου  και δεν θυμάμαι για πoιό λόγο εκείνη  δεν μπορούσε να με κρατήσει παραπάνω. Βρέθηκα στο δρόμο και κάθησα κάτω στο πεζοδρόμιο με τα χέρια μου να κρύβουν το πρόσωπό μου από ντροπή να κλαίω αβοήθητη μόνη μου σε πανικό. Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εκεί όταν σήκωσα όμως το κεφάλι μου μπροστά μου υπήρχαν κέρματα. Μου είχαν ρίξει χρήματα νομίζοντας ότι ζητιάνευα. Επαθα σοκ, σηκώθηκα όρθια πολύ θυμωμένη με τον εαυτό μου, οργισμένη, αλλά με αυτό το είδος του θυμού που σε κάνει να θες να φέρεις τον κόσμο ανάπωδα. Οργισμένη όπως ήμουν ξεσκονίστηκα πήρα τα χρήματα στα χέρια μου έβριζα τον εαυτό μου,και είπα ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΩΣ ΕΔΩ  !!  ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ !!! με τόση δύναμη που ταρακουνήθηκε ολόκληρη η ύπαρξη μου. Ημουν αγανακτησμένη, θυμωμένη αλλά για κάποιο λόγο αισθανόμουν πάρα πολύ δυνατή. Περπάτησα με αποφασιστικό βήμα, έφτασα στην πιό κοντινή εκκλησία έριξα τα χρήματα στο κουτί και κάθησα ώρα πολύ κλαίγοντας αλλά το κλάμα μου ήταν γεμάτο ευγνωμοσύνη, ενα κλάμα υπόσχεσης που είχε ευχαριστώ, ευχαριστώ που σε ξαναβρήκα. Σαν να είχε ανάψει το φως. Ηταν ένα ξύπνημα που το έφερε ο μεγάλος πόνος.  Είχα ζήσει το χειρότερο σενάριο τη μεγαλύτερη ντροπή, την έσχατη αδυναμία. Όλο αυτό ηταν σαν ένας συμβολισμός κατάλαβα ότι  ζητιάνευα αγάπη, αναγνώριση, επιβεβαίωση κατάλαβα γιατί φοβόμουν και γιατί είχα χάσει το θάρρος μου. Γιατί το θάρρος  έρχεται από τον αυτοέλεγχο και ο αυτοέλεγχος από τον αυτοσεβασμό. Ο αυτοσεβασμός είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός που έχουμε αλλά τον σπαταλάμε γιατί νοιώθουμε αμήχανοι για το ποιοί είμαστε και ερχόμαστε σε χιλιάδες συμβιβασμούς.  Αν και δεν ήξερα  τι θα  γίνει, ήξερα όμως πολύ καλά τι δεν θα επιτρέψω ποτέ ξανά στον εαυτό μου να κάνει. Αυτό ήταν το ξύπνημα, ήταν το έναυσμα ήταν ενα Θείο λάκτισμα. Γνωρίζω καλά  ότι δεν έχει καμμιά σημασία ποιός ήσουν μέχρι χτές και πόσο βαρύ είναι το φορτίο σου από τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να αλλάξεις υπάρχει μιά δύναμη που σε φροντίζει σε υποστηρίζει και σε καθοδηγεί. Η αλλαγή μπορεί να γίνει μέσα σε μιά στιγμή, τη στιγμή που θα πάρεις την απόφαση να πεις  φτάνει πιά ! Μια στιγμή  για να πάρεις μιά απόφαση,  μια στιγμή για να  στείλεις μια προσευχή ψηλά, μια στιγμή για να καταλάβεις ότι η αγάπη είναι η μεγαλύτερη δύναμη που υπάρχει σ αυτόν τον κόσμο,  μιά στιγμή για να θυμηθείς  ξανά  τη δύναμη σου,  μιά στιγμή  κατανοήσης και  συμπόνιας, μια στιγμή είναι όλο αυτό που χρειάζεσαι…..

http://myorama.wordpress.com/2010/03/15/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%AE/

Δημοσίευση σχολίου

Από το Blogger.