TA ΣΤΕΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

Γράφει η Ευρυδίκη Μακαρίου
Υπάρχουν στιγμές που τα πράγματα στο μυαλό των ανθρώπων ησυχάζουν και τότε γίνονται για λίγο σχεδόν σοφοί.

Επικοινωνούν με την αλήθεια τους.


Εκείνη την αλήθεια που όλες τις άλλες στιγμές, για ώρες, για μέρες, για βδομάδες και μήνες ηθελημένα αγνοούν και συχνά μόνοι τους διαστρεβλώνουν.

Βρίσκουν «λύσεις», παραλλαγές, διεξόδους και βασίζονται σ’ αυτές καταπιέζοντας την φωνή της αλήθειας μέσα τους.

Και ο απολογισμός γίνεται πολύ αργότερα, όταν η λύση οδηγηθεί στο τέλος της και τότε φανεί πως δεν μπήκε ποτέ ο άνθρωπος σε ένα δρόμο δικό του, μα πως απλώς γύριζε ζαλισμένος γύρω-γύρω, στο ίδιο σημείο, περιμένοντας τον χρόνο να περάσει.


Σαν το στενό παπούτσι, που στον δρόμο αρχίζει να χτυπάει τον περιηγητή και κείνος συνεχίζει το δρόμο πιστεύοντας πως το παπούτσι θα φαρδύνει, πως το πόδι θα σκληρύνει και στο τέλος ξεχνάει τι φταίει και τα βάζει με τον δρόμο που είναι μακρύς και δεν τελειώνει.


Και αναγκάζεται να ξαποστάσει και δεν μπορεί πια ούτε να βγάλει τα παπούτσια γιατί τα πόδια από μέσα είναι ματωμένα.


Λίγοι, ελάχιστοι, ξεκινούν χωρίς παπούτσια και ακόμη λιγότεροι έχουν το κουράγιο να τα βγάλουν έγκαιρα στη διαδρομή και να περπατήσουν ξυπόλητοι, στην αρχή δύσκολα και μετά όλο και πιο άνετα, όλο και πιο σίγουροι για τα πόδια, που γυμνάζονται και δυναμώνουν, που περνάνε από αγκάθια και δεν τρυπιούνται πια. 


Λίγοι είναι εκείνοι που επειδή πάνε στο δρόμο με τα πόδια γυμνά εξασκούνται καλά στο να διαλέξουν τον δρόμο που πραγματικά ταιριάζει στα πόδια τους και όχι στα παπούτσια τους.


Και αυτοί οι άνθρωποι απαλλαγμένοι από τον πόνο περπατάνε χαρούμενοι για τη διαδρομή και όχι για το τέρμα.


πηγη
Πηγή

    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 blogger-facebook:

Δημοσίευση σχολίου