Και μετά τι ζωή τι;




Οφείλω να ομολογήσω ότι το κεφάλαιο θάνατος ήταν για μένα κάτι το οποίο δεν ήθελα να κουβεντάσω. Από την μέρα που αρρώστησε ο πατέρας μου και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο έζησα πολλές φορές την μετάβαση πολλών ανθρώπων στην άλλη ζωή και τότε σαν να άναψε μέσα μου μια σπίθα επίγνωσης και άρχισα να βλέπω μια ιερότητα και μια πνευματικότητα σ αυτό και τότε όλος ο φόβος είχε χαθεί. Είχε γίνει δέος είχε μεταστραφεί σε κάτι άλλο που ίσως είναι νωρίς ακόμα για να το περιγράψω.

Οταν έφυγε ο πατέρας μου με τον οποίο ήμουν πάρα πάρα πολύ συνδεμένη, όλοι μου έλεγαν πρέπει να είσαι δυνατή. Ισως όμως επειδή είμαι αντιδραστική στα πρέπει, ίσως επειδή η θεία φώτιση έκανε το θαύμα της αποφάσισα να παραιτηθώ από κάθε δύναμη και να επιτρέψω στον εαυτό μου να μην είναι δυνατός αλλα να ζήσει όλα τα συναισθήματα του. Αυτό με οδήγησε να πάω κατευθείαν στο στάδιο της αποδοχής και να βιώσω απέραντη αγάπη και ευγνωμοσύνη για όλες τις ευλογίες που είχα λάβει αλλά και τον πόνο της απώλειας. Θα κάνω μια παρένθεση εδώ και θα πω ότι η κάθε απώλεια που βιώνει ο καθένας, είτε χάνει τη δουλειά του είτε χάνει ένα αγαπημένο πρόσωπο, η χωρίζει η οποιαδήποτε άλλη περνάει από 5 στάδια. Το πρώτο στάδιο είναι το στάδιο της άρνησης, είναι η πρώτη αντίδραση σ αυτό που συμβαίνει που κάποιος λέει δεν το πιστεύω, δεν το πιστεύω ότι συμβαίνει αυτό σε μένα. Μετά ακολουθεί το στάδιο του παζαρέματος που σ αυτό μπαίνει στη διαδικασία να σκέφτεται αν είχα κάνει αυτό…… δεν θα είχε συμβεί εκείνο…… η αν πρόσεχα περισσότερο η ……… οτιδήποτε άλλο.
Το επόμενο στάδιο ο θυμός. Σ αυτό το στάδιο βιώνει κανείς θυμό γι αυτό που έχει συμβεί. Το επόμενο στάδιο είναι η κατάθλιψη και ο πόνος και το τελευταίο στάδιο είναι το στάδιο της αποδοχής.
Οσο πιό γρήγορα κάποιος μπεί στο στάδιο της αποδοχής τόσο πιό γρήγορα θα ξεκινήσει και η θεραπευτική διαδικασία η οποία θέλει χρόνο. Σήμερα 25 μέρες μετά σκέφτομαι πόσο πολύ εχω διευρύνει τον εαυτό μου και τη φιλοσοφία μου για τη ζωή προκείμενου να χωρέσει τη νέα πραγματικότητα. Οταν ήμουν μικρή με απασχολούσε πάρα πολύ το αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Και επειδή διακαώς επιθυμούσα να το μάθω είχα παρακολουθήσει πολλές φορές αναδρομές σε άλλες ζωές που είχαν κάνει μπροστά στα μάτια πολλών θεατών διάφοροι άνθρωποι. Παρόλα αυτά ποτέ δεν θα μπορέσω να δώσω με βεβαιότητα μια απάντηση σ αυτό το ερώτημα. Αργότερα άρχισε να με απασχολεί ένα άλλο ερώτημα, αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο. Τώρα που γράφω θυμήθηκα κάτι που το έχω ξαναγράψει σ ένα άλλο άρθρο μου ότι πριν από πολλά χρόνια καθώς παρακολουθούσα ένα σεμινάριο, ένας από τους ομιλητές μας λέει το πρωϊ της Κυριακής με το καλημέρα σας, γράψτε στο τετράδιο σας τι θα θέλετε να γράφει η ταφόπλακα σας. Φρικάραμε όλοι με αυτό και τότε εκείνος κατέβηκε από το βήμα, μας κοίταξε αυστηρά στα μάτια και μας είπε ότι αυτό είναι ένα συγκλονιστικό δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας. Αφού πέρασα το πρώτο σοκ έγραψα κάτι που με κινητοποιεί ακόμη, κάθε μέρα της ζωής μου γιατί κατάλαβα τι είναι αυτό που έχει αληθινή αξία για μένα. Αυτό το κάτι δεν είναι κοινό σε όλους μας και χάνεται όταν ζητάμε από τους άλλους να μας το υποδείξουν. Για μένα το πιό σημαντικό είναι το να καταφέρουμε να ζούμε την κάθε μέρα με αγάπη, πάθος, όραμα, ενθουσιασμό, ευγνωμοσύνη και ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Οταν έρχομαστε σ αυτή τη ζωή δεν αναγράφεται πουθενά η ημερομηνία λήξεως μας, αλλά μας έχουν δοθεί ένα σωρό δώρα, και η ελεύθερη βούληση για να ζήσουμε τη ζωή μας με το δικό μας τρόπο και να απεικονήσουμε μ αυτόν τον τρόπο τη δική μας ψυχή. Ασχετα με το αν είμαστε υλιστές η ιδεαλιστές η οτιδήποτε άλλο, άσχετα από το αν φανταζόμαστε ψυχή σαν ένα κομμάτι θεϊκό η σαν καιόμενη ύλη, όλοι μας τη γνωρίζουμε και της δίνουμε μεγάλη αξία. Είναι μια αχτίδα επιλεγμένη και έξοχα εξελιγμένη, πολύτιμη, που συνεχίζει να ζει…

Πηγή

    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 blogger-facebook:

Δημοσίευση σχολίου