ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ , ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ‏


[pearloystersd3.jpg]


Οι λέξεις δεν έχουν μια αντικειμενική ερμηνεία και έννοια. 
Ο καθένας δίνει σ’ αυτές την ερμηνεία που ταιριάζει με τις απόψεις, τις ανάγκες και τις προθέσεις του, αυτήν που ανταποκρίνεται στις συνθήκες της ζωής του, το χρόνο και τον πολιτισμό που τις χρησιμοποιεί. 
Μια τέτοια, μοντέρνα, παρεξηγημένη ίσως, λέξη είναι η «Αυτογνωσία».


Για την ψυχανάλυση, «Αυτογνωσία» σημαίνει θεραπεία. Ο ασθενής, με τη βοήθεια και την καθοδήγηση του ψυχαναλυτή (ψυχίατρου ή ψυχολόγου), προσπαθεί να ανακαλέσει από το υποσυνείδητο (όπου είναι θαμμένα και καταπιεσμένα), παρελθοντικά βιώματα στην επιφάνεια, με σκοπό να ανακαλύψει τις αιτίες των προβλημάτων του. Η ψυχανάλυση ενδιαφέρεται για το «γιατί» και ο κύριος χρόνος με τον οποίο ασχολείται είναι το παρελθόν.

Αν και η διαδικασία αυτή μπορεί να προσφέρει κάποια ανακούφιση και κάποιες απαντήσεις, παραμένει υπερβολικά μακροχρόνια, κουραστική και αντι-οικονομική (όχι μόνο χρηματικά αλλά χρονικά και ενεργειακά). Είναι αμφίβολο αν η ανακάλυψη των αιτιών, μεταβάλλει τη θεώρηση της ζωής, την αρρωστημένη-νευρωτική στάση ζωής. Δημιουργείται μια σχέση εξάρτησης μεταξύ ασθενή και γιατρού, καθώς δεν επιτυγχάνεται αυτό-ψυχανάλυση και αυτοϊαση του πάσχοντα.

Στην άλλη πλευρά, της σημερινής «fast-food» εποχής, που αναζητά «λύσεις τώρα» και ενδιαφέρεται για γρήγορα αποτελέσματα, η Αυτογνωσία αποκτά άλλη έννοια. Ονομάζεται «coaching» και σ’ αυτό ανήκουν οι νέες τάσεις «θετικής σκέψης» της Νέας Εποχής (
τύπου «Το Μυστικό»). Το «coaching» ασχολείται κυρίως με το μέλλον, σε μια προσπάθεια αλλαγής της συμπεριφοράς του πελάτη με σκοπό την επιτυχία των στόχων και των επιθυμιών του. Είναι μια ταχύτατη διαδικασία (από μια έως πέντε συνεδρίες) που ασχολείται με ειδικά και συγκεκριμένα θέματα που ο πελάτης θεωρεί ότι χρειάζεται. Ο «coach» (σε ελεύθερη μετάφραση «προπονητής»), προτείνει καταλληλότερες συμπεριφορές και υποδεικνύει στον πελάτη του τι πρέπει να κάνει πράξη.

Τα όποια αποτελέσματα ή λύσεις είναι επιφανειακά και βραχυπρόθεσμα. Ο πελάτης ελάχιστα γνωρίζει τον εαυτό του, ενώ προσπαθεί να αλλάξει τη ζωή του, δημιουργώντας και πάλι μια σχέση εξάρτησης με τον «
προπονητή» - ειδικό, τον οποίο χρειάζεται για να τον καθοδηγεί και να του υποδεικνύει σωστούς τρόπους λειτουργίας και συμπεριφοράς.

Ανάμεσα στις δυο αυτές γραμμές σκέψης (με τις πολλές μεθόδους και σχολές τους η κάθε μία), υπάρχει και μια άλλη έννοια της «
Αυτογνωσίας», όχι τόσο ευρέως διαδεδομένη ούτε τόσο στη μόδα όπως τις άλλες δυο... όχι χωρίς λόγο. Δεν είναι θεραπεία γιατί δεν υπάρχει ασθενής, ούτε υπόδειξη αφού κανείς δεν μπορεί να είναι «ειδικός» στη ζωή κανενός. Είναι διδασκαλία και οι «συνεδρίες» είναι μαθήματα, στα οποία ο δάσκαλος παραμένει ταυτόχρονα μαθητής, σε μια μοναδική σχέση που δημιουργεί με τον κάθε μαθητή του. Είναι μια κοινή πορεία μάθησης, ανακάλυψης, ωρίμανσης, με σκοπό την ελευθερία και την ανεξαρτησία του μαθητή, από το φόβο και τους περιορισμούς του, αλλά και από το δάσκαλο, καθώς ανακαλύπτει τη δική του εσωτερική καθοδήγηση.

Βασικός χρόνος εστίασης το παρόν, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται με τρόπο δημιουργικό, το παρελθόν (με τους ήδη υφιστάμενους προγραμματισμούς) και το μέλλον (ως προβολή των αποφάσεων του παρόντος). Ο δάσκαλος προσφέρει τα εργαλεία που θα βοηθήσουν το μαθητή να γνωρίσει άγνωστες πτυχές του εαυτού, τον τρόπο λειτουργίας, τις πραγματικές προθέσεις, την αθέατη πλευρά του εαυτού του. Τα μαθήματα αφορούν περισσότερο το «
αισθάνεσθαι» παρά το «σκέπτεσθαι», το «είναι» παρά το «έχειν, την πράξη παρά το σχεδιασμό, τη βιωματική παρά την νοητική κατανόηση και την ενεργοποίηση του δεξιού ημισφαιρίου του εγκέφαλου παρά την υπερφόρτωση του ήδη φορτωμένου από πληροφορίες αριστερού ημισφαιρίου.

Τα μαθήματα της Αυτογνωσίας έχουν κεντρικό άξονα την αντικειμενική, δημιουργική αυτό-παρατήρηση, στην οποία εκπαιδεύεται ο μαθητής. Το άτομο αντιμετωπίζεται ολιστικά, καθώς τα διάφορα θέματα που τον απασχολούν δεν είναι ανεξάρτητα ή διαφορετικά μεταξύ τους, αφορούν δε όλα τα επίπεδα της ύπαρξης (
σώμα – νους – πνεύμα). Η διαδικασία περιλαμβάνει τα στάδια της αναγνώρισης, της κατανόησης, της αποδοχής και τελικά τηςεπιλογής που ο μαθητής κατακτά με την ελεύθερη (πλέον) βούληση του συνειδητού ενήλικα.

Τα μαθήματα της Αυτογνωσίας αποτελούν «μόνο» εφόδια, θέτουν τις βάσεις πάνω στις οποίες ο διαβάτης της ζωής πορεύεται στο μοναδικό ταξίδι που αξίζει να κάνει ο κάθε άνθρωπος… Το ταξίδι προς τον Εαυτό του. Ο μαθητής παραμένει απόλυτα ελεύθερος να χρησιμοποιήσει, στο βαθμό που ο ίδιος επιλέγει, τα εργαλεία που δίνονται καθώς και τη βιωματική – διαισθητική γνώση του δασκάλου, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται για αιώνιους μαθητές ή οπαδούς, αλλά συμβάλλει στη δημιουργία ανεξάρτητων, ελεύθερων ανθρώπων, απόλυτα ικανών να αντλήσουν τη γνώση και τη σοφία που ενυπάρχει στον καθένα.

Δεν μοιάζει με την παραδοσιακή μέθοδο της ψυχανάλυσης, ούτε με την πιο «in» μέθοδο του «coaching». Ενώ συνδυάζει κάποια από τα χαραχτηριστικά των δυο σχολών, είναι πολύ πιο ολοκληρωμένη και ουσιαστική οδός γιατί δεν ανήκει σε κανένα σύστημα ούτε έχει δεσμεύσεις θεωρητικές, ιδεολογικές, κοινωνικές, πολιτισμικές. Οι λύσεις, που ο μαθητής ανακαλύπτει μόνος του είναι μόνιμες, η γνώση είναι βιωματική, η θέαση γίνεται σφαιρική, η δράση γίνεται συνειδητή, ο νους γαληνεύει και η ζωή αποκτά νόημα και σκοπό. Το «πώς» ξεκαθαρίζεται χωρίς προσπάθεια και έλεγχο, με τη μετατόπιση της συνειδητότητας. Το «γιατί» αποκτά πραγματικό νόημα και το παρόν γίνεται ο μόνος πραγματικός χρόνος που υπάρχει.

Είναι αναμφίβολα ένας δρόμος χωρίς επιστροφή, αφού ο περιοριστικός τρόπος σκέψης δεν είναι πλέον δυνατός καθώς η συνείδηση αρχίζει να «
ξυπνάει» από την ‘εν υπνώσει’ κατάσταση όπου βρισκόταν. Η δημιουργική φαντασία απελευθερώνεται, η δημιουργικότητα, η διαίσθηση, η έμπνευση αναπτύσσονται. Τα οφέλη είναι πολλά και συνεχή, καθώς ο μαθητής αποκτά καινούργια σχέση με τον εαυτό του, τους γύρω του, τον κόσμο στον οποίο ανήκει.

Θεωρείται δύσκολο αρχικά, όπως κάθε τι καινούργιο που αξίζει, αφού ξεβολεύει την παγιωμένη, παθητική στάση ζωής που έχουμε εκπαιδευτεί να ακολουθούμε. Τα «δώρα» είναι εξίσου εντυπωσιακά, μοναδικά και πολύτιμα αλλά τα ανακαλύπτει κανείς μόνο όταν αποφασίσει να πορευτεί βιωματικά (και όχι νοητικά) στο δρόμο αυτό. Είναι ο δρόμος προς την ελευθερία, την αλήθεια, την κατανόηση, τη συμπόνια, το σεβασμό, την πραγματική αγάπη.

Είμαστε δημιουργοί της πραγματικότητας μας και ενόσω επιλέγουμε να το αγνοούμε αυτό, μεταθέτοντας την ευθύνη της ζωής μας κάπου αλλού ή σε κάποιον άλλον, θα παραμένουμε περιορισμένοι, δέσμιοι των πεποιθήσεων μας και των οποιωνδήποτε «εχθρών» έχουμε ορίσει ως δυνάστες της ζωής μας… ανεξάρτητα από την ερμηνεία που δίνουμε στη λέξη Αυτογνωσία.



http://enallaktikimathisi.blogspot.com/2009/12/blog-post_18.html
http://fadedstar69.blogspot.com/2011/09/blog-post_30.html#ixzz200jLYwIM

    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 blogger-facebook:

Δημοσίευση σχολίου